جو گیر

گاهی اوقات جو آدمو میگیره و فکر می کنه در اوج است... بعد برمیگرده نگاه می کنه می بینه دلش برای گذشته اش تنگ شده... برای اون "خودی" که یک جایی توی گذشته جا مونده. جالبه که دنیا همیشه یک جور توجیه داره... نمی ذاره برگردی و آنچه را در گذشته ویران کردی را دوباره آباد کنی. حتی اگر برگردی هم آنچه خراب شده دیگه از دست رفته!!! دردی که ایجاد کردی دلی که شکستی شمعی که خاموش کردی... همه و همه رفته دیگه ساختار اون موقعیتها از دست رفته و چیزی جز خاطرات بر جا نمانده و همچنان آدم روی ویرانه های گذشته کاخ آینده را می سازد...   

/ 0 نظر / 19 بازدید